domingo, 4 de novembro de 2012

Ode a la vida retirada

by Fray Luis de Leon





¡Qué descansada vida
la del que huye del mundanal ruïdo,
y sigue la escondida
senda, por donde han ido
los pocos sabios que en el mundo han sido;

Que no le enturbia el pecho
de los soberbios grandes el estado,
ni del dorado techo
se admira, fabricado
del sabio Moro, en jaspe sustentado!

No cura si la fama
canta con voz su nombre pregonera,
ni cura si encarama
la lengua lisonjera
lo que condena la verdad sincera.

¿Qué presta a mi contento
si soy del vano dedo señalado;
si, en busca deste viento,
ando desalentado
con ansias vivas, con mortal cuidado?

¡Oh monte, oh fuente, oh río,!
¡Oh secreto seguro, deleitoso!
Roto casi el navío,
a vuestro almo reposo
huyo de aqueste mar tempestuoso.

Un no rompido sueño,
un día puro, alegre, libre quiero;
no quiero ver el ceño
vanamente severo
de a quien la sangre ensalza o el dinero.

Despiértenme las aves
con su cantar sabroso no aprendido;
no los cuidados graves
de que es siempre seguido
el que al ajeno arbitrio está atenido.

Vivir quiero conmigo,
gozar quiero del bien que debo al cielo,
a solas, sin testigo,
libre de amor, de celo,
de odio, de esperanzas, de recelo.

Del monte en la ladera,
por mi mano plantado tengo un huerto,
que con la primavera
de bella flor cubierto
ya muestra en esperanza el fruto cierto.

Y como codiciosa
por ver y acrecentar su hermosura,
desde la cumbre airosa
una fontana pura
hasta llegar corriendo se apresura.

Y luego, sosegada,
el paso entre los árboles torciendo,
el suelo de pasada
de verdura vistiendo
y con diversas flores va esparciendo.

El aire del huerto orea
y ofrece mil olores al sentido;
los árboles menea
con un manso ruïdo
que del oro y del cetro pone olvido.

Téngase su tesoro
los que de un falso leño se confían;
no es mío ver el lloro
de los que desconfían
cuando el cierzo y el ábrego porfían.

La combatida antena
cruje, y en ciega noche el claro día
se torna, al cielo suena
confusa vocería,
y la mar enriquecen a porfía.

A mí una pobrecilla
mesa de amable paz bien abastada
me basta, y la vajilla,
de fino oro labrada
sea de quien la mar no teme airada.

Y mientras miserable-
mente se están los otros abrazando
con sed insacïable
del peligroso mando,
tendido yo a la sombra esté cantando.

A la sombra tendido,
de hiedra y lauro eterno coronado,
puesto el atento oído
al son dulce, acordado,
del plectro sabiamente meneado.

quinta-feira, 1 de novembro de 2012

Rilke 'Von der Pilgerschaft'




Lösch mir die Augen aus: ich kann dich sehn,
wirf mir die Ohren zu: ich kann dich hören,
und ohne Füße kann ich zu dir gehn,
und ohne Mund noch kann ich dich beschwören.
Brich mir die Arme ab, ich fasse dich
mit meinem Herzen wie mit einer Hand,
halt mir das Herz zu, und mein Hirn wird schlagen,
und wirfst du in mein Hirn den Brand,
so werd ich dich auf meinem Blute tragen.




sábado, 8 de setembro de 2012

Adonais - An Elegy on the Death of John Keats


by Percy Bysshe Shelley



39.


Peace, peace! he is not dead, he doth not sleep!
He hath awakened from the dream of life.
'Tis we who, lost in stormy visions, keep
With phantoms an unprofitable strife,
And in mad trance strike with our spirit's knife
Invulnerable nothings. We decay
Like corpses in a charnel; fear and grief
Convulse us and consume us day by day,
And cold hopes swarm like worms within our living clay.

40.

He has outsoared the shadow of our night.
Envy and calumny and hate and pain,
And that unrest which men miscall delight,
Can touch him not and torture not again.
From the contagion of the world's slow stain
He is secure; and now can never mourn
A heart grown cold, a head grown grey in vain—
Nor, when the spirit's self has ceased to burn,
With sparkless ashes load an unlamented urn.

39.

Paz, paz! Ele não está morto, ele não dorme!
Ele acordou do sonho da vida.
Somos nós que em visões tenebrosas, mantemos
Contra fantasmas uma estéril batalha,
E num transe louco lutamos com a faca do nosso espírito.
Invencíveis nadas. Decaímos
Como cadáveres no túmulo; medo e luto
Convulsiona-nos e nos consome diariamente
E frias esperanças escalam como vermes sobre o nosso barro vivo.
(Portuguese free translation by Literatur)


sexta-feira, 31 de agosto de 2012

CARMINVM LIBER PRIMVS XI

by Quintus Horatius Flaccus

Tu ne quaesieris (scire nefas) quem mihi, quem tibi
finem di dederint, Leuconoe, nec Babylonios
temptaris numeros. Vt melius quicquid erit pati!
Seu pluris hiemes seu tribuit Iuppiter ultimam,
quae nunc oppositis debilitat pumicibus mare
Tyrrhenum, sapias, uina liques et spatio breui
spem longam reseces. Dum loquimur, fugerit inuida
aetas: carpe diem, quam minimum credula postero.
(Original in Latim)

 Tu non chiedere - non è concesso sapere -
quale fine a me e quale fine a te
gli Dèi abbiano concesso, o Leuconoe, e non
consultare i calcoli babilonesi.
è meglio patire ciò che sarà.
sia che Giove ci attribuirà molti inverni
O che questo sia l'ultimo,
il quale fa infrangere le onde del mar Tirreno
sulle opposte scogliere,
tu sii saggia e filtra i vini e recidi
ogni lunga speranza che oltrepassi
il breve spazio del tempo immediato.
Mentre parliamo esso è già fuggito.
Cogli l'attimo, credendo il meno
possibile nel domani
(In Dante´s Language)


Não queiras perquirir, Leuconoe (é vedado)
Que fim a ti ou a mim hajam predestinado
Os deuses. Dos Caldeus nos números obscuros 
Não tentes deletrear os eventos futuros.
Quanto é melhor sofrer o que há de vir! Bom prazo 
De amos Jove nos dê, ou seja o último, acaso,
Estes que nos parcéis da praia o mar tirreno
Quebranta, saibas coar o teu vinho e em pequeno
Espaço confinar o teu ideal grandioso.
Ainda estamos falando, e já o tempo odioso
Terá fugido... E, pois, eia, colhe este dia
Como quem no amanhã de modo algum confia..
(Portuguese translation)



domingo, 19 de agosto de 2012

Hojoki




by Kamo  no Chomei


The current of the flowing river does not cease, and yet the water is not the same water as before. The foam that floats on stagnant pools, now vanishing, now forming, never stays the same for long. So, too, it is with the people and dwellings of the world. (Chambers) Original japonês de 1212









quarta-feira, 15 de agosto de 2012

Ode to a Nightingale

by John Keats


My heart aches, and a drowsy numbness pains
My sense, as though of hemlock I had drunk,
Or emptied some dull opiate to the drains
One minute past, and Lethe-wards had sunk:
'Tis not through envy of thy happy lot,
But being too happy in thine happiness,
—That thou, light-winged Dryad of the trees,
In some melodious plot
Of beechen green, and shadows numberless,
Copy hologram of Ode to a nightingale
Singest of summer in full-throated ease.

O, for a draught of vintage! that hath been
Cool'd a long age in the deep-delved earth,
Tasting of Flora and the country green,
Dance, and Provençal song, and sunburnt mirth!
O for a beaker full of the warm South,
Full of the true, the blushful Hippocrene,
With beaded bubbles winking at the brim,
And purple-stained mouth;
That I might drink, and leave the world unseen,
And with thee fade away into the forest dim:

Fade far away, dissolve, and quite forget
What thou among the leaves hast never known,
The weariness, the fever, and the fret
Here, where men sit and hear each other groan;
Where palsy shakes a few, sad, last gray hairs,
Where youth grows pale, and spectre-thin, and dies;
Where but to think is to be full of sorrow
And leaden-eyed despairs,
Where Beauty cannot keep her lustrous eyes,
Or new Love pine at them beyond to-morrow.

Away! away! for I will fly to thee,
Not charioted by Bacchus and his pards,
But on the viewless wings of Poesy,
Though the dull brain perplexes and retards:
Already with thee! tender is the night,
John Keats by William Hilton
And haply the Queen-Moon is on her throne,
Cluster'd around by all her starry Fays;
But here there is no light,
Save what from heaven is with the breezes blown
Through verdurous glooms and winding mossy ways.

I cannot see what flowers are at my feet,
Nor what soft incense hangs upon the boughs,
But, in embalmed darkness, guess each sweet
Wherewith the seasonable month endows
The grass, the thicket, and the fruit-tree wild;
White hawthorn, and the pastoral eglantine;
Fast fading violets cover'd up in leaves;
And mid-May's eldest child,
The coming musk-rose, full of dewy wine,
The murmurous haunt of flies on summer eves.

Darkling I listen; and, for many a time
I have been half in love with easeful Death,
Call'd him soft names in many a mused rhyme,
To take into the air my quiet breath;
Now more than ever seems it rich to die,
To cease upon the midnight with no pain,
While thou art pouring forth thy soul abroad
In such an ecstasy!
Still wouldst thou sing, and I have ears in vain—
To thy high requiem become a sod.
Thou wast not born for death, immortal Bird!
No hungry generations tread thee down;
The voice I hear this passing night was heard
In ancient days by emperor and clown:
Perhaps the self-same song that found a path
Through the sad heart of Ruth, when, sick for home,
She stood in tears amid the alien corn;
The same that oft-times hath
Charm'd magic casements, opening on the foam
Of perilous seas, in faery lands forlorn.
Forlorn! the very word is like a bell
To toll me back from thee to my sole self!
Adieu! the fancy cannot cheat so we
llAs she is fam'd to do, deceiving elf.
Adieu! adieu! thy plaintive anthem fades
Past the near meadows, over the still stream,
Up the hill-side; and now 'tis buried deep
In the next valley-glades:
Was it a vision, or a waking dream?
Fled is that music:—Do I wake or sleep?


quinta-feira, 2 de agosto de 2012

¡Pra Habana! - Follas Novas - Libro V



by Rosália de Castro

I

Venderonll'os bois,
Venderonll'as vacas,
O pote d'o caldo
Y á manta d'a cama.
Venderonll'ó carro
Y as leiras que tina,
Deixarono soyo
C'o á roupa vestida.
—María, eu son mozo,
Pedir non m'é dado,
Eu vou pó-lo mundo
Pra ver de gánalo.
Galicia está probé,
Y á Habana me vou...
¡Adiós, adiós, prendas
D'o meu corazón!


II
Cando ninguen os mira
Vénse rostros nubrados e sombrisos,
Homes qu'erran cal sombras voltejeantes
Por veigas e campíos.
Un, enriva d'un cómaro
Sentase caviloso e pensativo,
Outro, ó pe d'un carballo, queda imóvil
C'o á vista levantada hacia ó infinito.
Algún cabo d'a fronte recinado
Pares qu'escoita atento o murmurio
D'augua que cai, e eisala xordamente
Tristísimos sospiros.
¡Van á deixá-1-a patria!...
Forzoso, mais supremo sacrificio.
A miseria está negra en torno d'eles
¡Ay! ¡y adiant'está o abismo!...

III
O mar castiga bravamente as penas,
E contr'as bandas d'o vapor se rompen
As irritadas ondas
D'o cántabro salobre.
Chilan as gavi
¡Alá lonie!... ¡moy Ionice!

N'a prácida riveira solitaria
Que convida ó descanso y os amores.
De humanos seres á compauta linea
Que brila 6 sol, adiántase e retorcese,
Mais preto, e lentamente as curvas sigue
D'o murallon antigo d'o Parróte.
O corazón apertase d'angustia,
Ovense risas, xuramentos s'oyen,
Y as brasfemias s'a'iuntan c'os sospiros...
¿Onde van eses homes?
Dentro d'un mes n'o simiterio imenso
D'a Habana, ou n'os seus bosques,
Ide á ver que foy d'eles...
¡N'o etern'olvido para sempre dormen!...
¡Probes nais que os criaron,
Y as que os agardan amorosas, probes!

IV
—Animo, compañeiros,
Tod'á térra é d'os homes.
Aquel que non veu nunca mais que a propria
A inorancia ó consomé.
¡ Animo! á quen se muda Dio-l-o axuda!
¡E anqueora vamos de Galicia lonxe,
Veres des que tornemos
O que medrano os robres!
Manan é o dia grande ¡a mar amigos!
¡Manan, Dios nos acoche!

¡N'o sembrante á alegría,
N'o corazón o esforzó
Y acampana armoniosa d'a esperanza,
Lonxe, tocando á morto!

V

Este vaise y aquel vaise
E todos, todos se van,
Galicia, sin homes quedas
Que te poidan traballar.
Tes en cambio orfos e orfas
E campos de soledad,
E nais que non teñen fillos
E fillos que non ten pais.
E tés corazons que sufren
Longas ausencias mortás,
Viudas de vivos e mortos
Que ninguen consolará.



Notes:

1 . Livro Follas Novas disponível no internet public archive: http://ia600400.us.archive.org/32/items/follasnovasverso00castuoft/follasnovasverso00castuoft.pdf

2. Vídeo em Português: Cantar da Emigração por Antigos Orfeonistas da Universidade de Coimbra e a Orquestra Clássica do Centro.